گزارشی از گوتنبرگ (سوئد)/به یاد یاران دررنگارنگی بیمانند، در بی بنیادی سال های سیاه حاکمیت خون، جنون وجنایت،خیزش انقلابی زن-زندگی- آزادی! - امیرجواهری لنگرودی


andishe.gbg@hotmail.com

همه چیز در رنگارنگی بیمانندی ازپیش توسط فعالان « کانون همبستگی با مبارزات انقلابی مردم ایران - گوتنبرگ» در جمعه شب ششم (۶) اکتبر آماده شده بود .
رفقایی با دقت و وقت شناسی مسئولانه، چیدمان سالن اجتماعات را به عهده داشتند، جا دادن باندرول ها وعکس های جانفشانان راه آزادی درسالن، یادمان یاد یاران را ازگذشته های دور تا جنایات امروزحاکمیت اسلامی با یکدیگرهمراه می کرد. امورفنی سالن را رفقای همراه کانون برای وصل ارتباط آنلاین با سخنرانان ، پیوند رابطه ما با دوستان سخنران را با سالن ممکن ساخت. یادمان یادیاران امسال درهمگامی با خانواده رفیق سالیان مان «عالم جوادی»که به تازه گی او را در شهر گوتنبرگ ازدست داده ایم، گره خورد وجا دادن عکس رفیق عالم روی میزنشانی از یادمان بود.

نیکی میرزایی رفیق شاعر، فعال فرهنگی و اجتماعی وهمراه همیشه گی ما، به حاضرین خوَشامد گفتند و سخنان خویش را به شرح زیر با حاضرین تقسیم داشتند.
به نام آزادي به نام مشعل داران شريف آگاهي
به نام و ياد قهرمانان و جان فشانان راه آزادي دهه ٦٠ و قتل عام شدگان سال ٦٧
به نام مهسا به نام آرميتا به نام عشقي بي همتا در مقابل شقاوتي بي نظير.
اينك كه مناديان نيستي در سرزمين ما بودن را باور ندارند و عشق و انسانيت و آزادي را قرباني قدرت مي كنند.اينك كه فصل هاي ما بوي بغض و اشك و انتقام مي دهد.اينك كه ساليان درازي ست گيسوان دختركان و كاكل پسران مان را به خون آغشته اند، اينك كه كابوس عزا بر هلهله ي زيستن سايه افكنده ،اينك كه آخرين عكس آرميتا ياد آور چهره ژينا بر تخت بيمارستان است ، پيامي عريان تر از هر وقتي به ما است كه ژينا ،نيكا ،حديث يا آرميتا و صدها نام ديگر آخرين كشته هاي اين نظام زن ستير و انسان ستير نيستند و نخواهند بود.پس بايد با خشم طغياني ملتي به ستوه آمده، داغ درون را در مشتهاي محكم گره بزنيم و به كنشي جمعي براي تغيير اين خشونت و سركوب بدل كنيم و فرياد دادخواهي و آزادي خواهي مان را با فرياد ملتي به جان آمده در آميزيم و به گوش جهانيان برسانيم و نگذاريم خون مهسا ،مينو ،نيكا ،حديث و آرميتا و هزاران شكوفه برخاك افتاده پايمال شود و بيش از اين داغ بر داغ بيفزايند تا جواناني كه مشعل آرزوي بهترينها و خدمت به خلق را با شعارچون زيستن نه چند زيستن دركوچه و خيابان و ميدان هاي شهر به قيمت جان جوان شان برافروخته اند، لبخند پيروزي بر لبان جوان و نجيب شان بنشيند. حضور پرشكوه مردم خشمگين در سالي كه گذشت در خيابان هاي سقز،ديواندره ،سنندج و زاهدان تا رشت،اصفهان،تهران و تبريز وديگرشهرها نشان مي دهد، خواست زندگي،آزادي و عدالت در زير پوست جامعه مي طپد.
فريادهايي كه اين روزها درخيابان هاي ايران و جهان مي شنويم تجلي آن است كه شعار«زن-زندگي-آزادي» به هرزبان و از هر دهاني لرزه براندام حاكمان جهل و جنايت و هراس مي اندازد!
هنگامي كه پنداشتي گوشت زندگي او را از استخوان هاي پيكرش جدا كرده اي چگونه او طبل سرخ زندگي اش را به نوا در آورد و حماسه طوفاني شعرش را آغاز كرد:
با سه دهان / صد دهان، هزار دهان/ با سيصد هزار دهان/ با قافيه ي خون / با كلمه ي انسان / كلمه ي حركت / كلمه شتاب با مارش فردا كه راه مي رود / مي افتد بر مي خيزد / بر مي خيزد / بر مي خيزد /مي افتد / بر مي خيزد / بر مي خيزد!
درود به شما حضار گرامي ، و همه آناني كه در جاي جاي ايران و جهان با حضور خالصانه خود پرچم بيداري ،پرچم ياد و خاطره بيشمار جان فشانان راه آزادي را بر افراشته نگه مي دارند.با سپاس از همه رفقاي عزيزي كه در تدارك اين برنامه همراه ما شدند و همچنين رفقاي سخنران كه دعوت ما را پذيرفتند و رفيق هنرمند هميشه همراه ما فريبرز كرمي
با بار هزاران هزار رنج بر دوش
خميده نشد هرگز قامت سترگ شان
ايستاده و استوار ايستادگي را فرياد زدند
به یاد آنانی که درکشتار دهه ی خونین ۶۰، تابستان ۶۷، در سی و پنج سال پیش تا کنون برای رهایی از ستم سرمایه جنگیدند و تا پای جان ایستادند. از همه حاضرین در نشست دعوت نمودند به پا خیزند و به یاد همه آن جان های عاشق زندگی و جانفشانان راه آزادی و خیزش انقلابی زن- زندگی - ازادی یک دقیقه کف بزنیم!

برنامه را با یاد رفیق عالم جوادی عزیز آغاز می کنیم . از رفیق مان محسن سبحانی عزیز شریک و همراه همیشه گی رفیق عالم برای ما ازعالم جوادی عزیز سخن می گوید:
محسن عزیز یادداشت های کوتاه خود عالم را که بیان تمنیات او بود برای جمع بازگو کرد. بیشک اگر عالم در میان مان می ماند، یکی ازدست اندرکاران این شب می بود،چرا که او درتمامی این سال ها بعنوان زندانی سیاسی دهه شصت درکنارمان جای داشت وما امشب یاد او را درمحیطی رفیقانه گرامی داشتیم .محسن عزیز نیزدرصمیمی خویشتندارانه یاد همراه زندگی اش را در میان جمع گرامی داشت .

پس آنگاه جمعیت سالن با موسیقی نوازنده و خواننده همیشه گی برنامه هامان فریبرز کرمی همراه شد . اومی نواخت ومی خواند وسالن رادرهمخوانی با ترانه و سرودهای سالیان مان ، جمع حاضر را با خود همراه کرد.ترانه های فارسی ولری و کردی درهمراهی جمعی با هم، شبی به یاد ماندنی را تداعی نمود
بعد ازموسیقی، با دعوت از رفیق‌مان گلنارخواجه‌گیری فعال سیاسی سوسیالیست و یکی از خانواده‌های خاوران، جایی که اجساد فعالین سیاسی دهه ۶۰ را در آن‌جا دفن کرده‌اند، دعوت به صحبت شد. گلنار بحث خود را پیرامون جنبش دادخواهی متمرکز نمود - امید آنکه درفرصتی عین گفتار او را انتشار دهیم - رفیق مان تعریف دادخواهی مورد اشاره خود را در سه مشخصه برشمرد. او دادخواهی را در زمره جنبش مطالبه‌گری طبقاتی ارزیابی نمود. دیگر اینکه، بر آن بود که عرصه این جنبش را باید از کاسب‌کاران و سوداگران قدرت که دادخواهی را بر فراز بهره گیری از "حقوق بشر" در سطح ابر رسانه‌های رسمی مطرح می کنند، می بایستی جدا نمود و آن را از جنس جنبش از پائین دید. رفیق گلناز ضمن اشاره به بحران استراتژی در سطح جنبش جهانی چپ و اشاره به بازگشت به آرمان رهایی بخش و مقاومت، یاد آور گردید؛ می باید پیوند انترناسیونالیستی حول جنبش دادخواهی در فرازه‌های بهر گیری از تجربیات موجود جهانی را باید در این جنبش لحاظ نمود. در پایان، وی اشاره کرد که مبارزه و پیکار مبارزات طبقاتی رادیکال، و پیوند جنبش‌ها اجتماعی و تقاطع فرودستی های موجود تنها راه نیل به دادخواهی رهایی بخش است.
به پیشنهاد خود رفیق گلناز و پذیرش جمع حاصر، بخش پرسش پاسخ از رفیق به بخش دیگر برنامه یعنی در اینهمانی با دیگر سخنرانان یادمان واگذار گردید
پس آنگاه استراحت و پذیرایی از مهمانان صورت گرفت . سپس مجری برنامه همه دوستان را به صندلی هایشان دعوت کرد تا امکان تماس با سخنرانان دیگر ماکه آنلاین با جلسه صحبت داشتند بر قرار گردد .

با امکان ارتباط آنلاین با دوسخنران دیگر برنامه یادمان یاد یاران ،رفیق مان مهرزاد دشتبانی ازجانب کانون همبتسگی گوتنبرگ از رفقا مهرنوش اشترانی فعال سیاسی وازخانواده های دادخواه ورفیق فریبا امیرخیزی فعال جنبش کمونیستی و فعال زنان ،تشکرکردند وبه رفقا خوش آمد گفتند ودعوت به گفتگونمودند. دوسخنران ضمن سلام به جمع حاضروابرازخوشنودی ازحضور رفیق گلناز در سالن ، فریبا امیرخیزی،پیشنهاد نمودازآنجایی که بحث مهرنوش اشترانی به بحث گلناز در حوزه دادخواهی نزدیک تراست، ایشان شروع نمایند.
مهرنوش با جمع وارد بحث شد ... نکته ی مهم بحث ایشان در ارائه امر مقاومت و مبارزه متمرکز بود. او با بیانی قدرتمند از شعار و خواست: نه می بخشیم و نه فراموش می کنیم جنبش دادخواهان به دفاع برخواست و یاد آور شد : مبارزه علیه فراموشی و اینکه نگذاریم بر جنایات سرپوش گذاشته شود ،انکارنکردن و مخدوش نشدن حافظه جمعی بود . او تاکید داشت همانگونه که نباید جنایات صورت گرفته را فراموش کنیم ، به همان نسبت بر ضرورت نبخشیدن تاکید داشت. مهرنوش یاد آور گردید : دعوت به بخشیدن آن هم در دوره که هنوز طرف مقابل ،جنایتکار اصل جنایت را نپذیرفته و انکار می‌کند که همان همدستی برای پنهان کردن فاجعه است . حاصل کلام اینکه تا هنگامی که فاجعه و حقیقت کشف نشده و امکان متحقق شدن عدالت وجود نداشته باشد ، من بر انم : نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم . با امید به اینکه بعد تر بحث کامل رفیق مهرنوش اشترانی را به چاپ برسانیم .
پس آنگاه فریبا امیرخیزی با تمرکز به فرازه های جنبش انقلابی "ژینایی" زن،زندگی، آزادی، وبا برشماری دستآوردهای این جنبش ، آنرا دنباله انقلاب ناکام ۵۷ و عدم دستیابی مردمان جامعه ما به مطالبات خویش ارزیابی نمود.سخنران تاکید داشت: زنان جامعه پاشنه آشیل حاکمیت دین سالار، پدرسالار کشورند که هیچگاه از طرح مطالبات خود عقب ننشستند و همواره برای دست یابی با آن به مبارزه بلند شدند . فریبا تاکید داشت : فروکاست جنبش انقلابی زن،زندگی،آزادی، هر چند با حدّت یابی فشار حاکمیت فراهم آمد، ولی زنان و مردان و جوانان دختر و پسر ایران بر آنند که جامعه ما هیچگاه بازگشت به شرایط ماقبل قتل عمد "ژینا" را با خود نخواهد داشت، پاسخ به عدم بازگشت به شرایط قبل از شهریور،ازما مطالبه سازمابی و قدرتمندی جنبش مطالباتی و همسویی آنان با هم و همصدایی ما در این سوی جهان دردفاع از مبارزات متشکل درون جامعه تعریف می گردد .
با امید به اینکه بعد تر بحث کامل رفیق فریبا امیرخیزی را به چاپ برسانیم .
بعد از گفتگوی دو رفیق باجمع ، نوبت پرسش و پاسخ از سه سخنران به مدت بیش از یک ساعت جلسه را به خود اختصاص داد که فضایی بغایت دلپذیر از دریافت نظرات رفقای حاضردر سالن و طرح مسائل فی مابین جنبش و وظایف امروزین ما در میان حاضرین با سخنرانان رد و بدل شد .
پایان بخش برنامه با عنوان سخن آخر ازجانب رفیق نیکی میرزایی ، مجری برنامه با خواندن سروده ای از خویش :

رهروان سپیده‌دمان
و بامدادانیم
رهروان خورشید‌ها
و سحر‌گاهان
نه از شب مان پروایی‌ست
نه از روزگاران غمزده
و نه از ظلمات
ما را که رهروان
خورشیدها و سحر‌گاهانیم...
يقين أست كه:
حتے تاریک ترین
شب نیز پایان خواهد یافت
و خورشید خواهد درخشید
روزهای خوب خواهند آمد
به امید فردایی روشن كه
به آرزوهای امروزمان برسیم.

سرنگون باد حكومت جهل و جنايت اسلامي ايران
برقرار باد آزادي برابري سوسياليسم
سپاس از همه شما عزيزان كه تا اين لحظه همراه ما بوديد. با پخش سرود انترناسیونال و همراهی جمع سالن با سرود ، نشست یادمان یاد یاران - گوتنبرگ پایان رسید