حریق سپیدار/ به یاد مرجان فرزند مقاومت ایران - م. صبح

کدام ستاره فرو افتاد
که دشت
چون شاعری اندوهگین
با دسته گلی
به سوک نشست
و گیسو پریشان کرد؟
ای آسمان
با ابرهایت ببار!
تارودها و برکه ها
نامش را به خاطر سپارند
چه غروبی ست!
با سایه های گنگ
و اصوات ناموزون فصلی
در آستانه حریق

بر شیشه های شهر
نشسته غبار مه
باسکوتی طاعون زده
و بغضی خزیده
در سنگفرش کوچه ها
پیغام تو
منظومه بلند فریاد
رسالت بارانی ست
که بهار های دور را
برایمان
به ارمغان می آورد
۲۰ خرداد ۹۹


منبع: نبرد خلق شماره 427، چهارشنبه اول مرداد ۱۳۹۹ ـ 22 ژوییه ۲۰۲۰