اعتراضات کارگران تویسرکان همزمان با سفر علی ربیعی به این شهرستان

یکشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۶ - ۱۲ نوامبر ۲۰۱۷


عصر روز شنبه 20 آبان، همزمان با سفر علی ربیعی به تویسرکان برای افتتاح ورزشگاه کارگران،جمعی از کارگران این شهرستان ازجمله کارگران کارخانه صنایع غذایی حمیل اعتراضاتشان را نسبت عدم پرداخت حقوق،نداشتن بیمه و.... به بنمایش گذاشتند وخواهان گفتگوی رودررو و بی پرده با وزیرکارشدند.
به گزارش رودآور، جمعی ازکارگران صنایع غذایی حمیل به نمایندگی از 120 کارگر کارخانه در مراسم افتتاح ورزشگاه کارگران تویسرکان حضور یافته اند، به امید فرصتی مناسب برای بی پرده حرف زدن با ربیعی بودند که این امر آن طور که باید محقق نشد.
دو روز پیش بود که علی ربیعی وزیر کار در توییت خود نوشته بود که "در صدای بلند تهران، پژواک حاشیه‌ها گم شده، ایران فقط تهران نیست.فردا به همدان سفر میکنم دردهای نامرئی روستاها و شهرستان ها باید شنیده شود."
با این حال آنچه آن طور که باید و شاید شنیده نشد، لااقل دردهای مردم شهرستان تویسرکان بود، دردهایی که حاکی از قطع شدن بیمه، نگرفتن حقوق، بستری بودن فرزند در بیمارستان و با سیلی صورت خود و خانواده خود را سرخ کردن کارگرانی بود که تنها خواستند حرفشان شنیده شود.
ساعت ها قبل از رسیدن وزیر به تویسرکان بودند کارگرانی که نامه به دست منتظر رسیدنش، تا شاید ربیعی بیاید و به درد و دل هایشان گوش دهد، همان گونه که قرار بود "دردهای نامرئی روستاها و شهرستان ها باید شنیده شود".
اما این گونه نشد، تعدادی از کارگران شرکت حمیل که می گفتند به نمایندگی از 120 کارگر دیگر شرکت در آیین افتتاح ورزشگاه کارگران تویسرکان حضور یافته اند، به امید فرصتی مناسب برای بی پرده حرف زدن با ربیعی بودند که این امر آن طور که باید محقق نشد.
کارگران نامه به دست به هر کسی می رسیدند می گفتند اجازه بدهید حرف مان را بزنیم، شما برای شنیدن حرف های ما آمده اید، ورزشگاه به چه کار مامی آید زمانی که گرسنه ایم، بیمه مان قطع شده و هزاران مشکل دیگر بر سر راه داریم، بالا و پایین پریدن به کارمان نمی آید!
ربیعی در جمع مسئولان تویسرکانی گفته بود که تا "دو سال و نیم آینده اشتغال را بهبود می بخشیم"، همین حرف سبب شدتا کارگران که در محل حضور داشتند، با صدایی که به جایی نرسید بگویند مشکل ما و شرکت ما و 120 کارگر را حل کنید بهبود دیگری نمی خواهیم.
هنوز پنج دقیقه بیشتر از سخنان وزیر که مبنی بر تصمیم دولت به اخذ سیاست های نشاط آور در جامعه، نگذشته بود که کارگران از کم توجهی ربیعی و گوش ندادن او به حرف هایشان صداهایشان بالا گرفت.
برخی از کارگران ساختمانی تویسرکان هم از قطع شدن بیمه هایشان گلایه مند بودند، آنان می گفتند که با توجه به وضعیت آب هوایی و رکود ساخت و ساز ما کارگرانی که بیمه ساختمان هستیم نمی توانیم حتی در پاییز به گردوتکانی مشغول شویم و یا اگر کار دیگری انجام دهیم و اتفاقی برایمان روی دهد بیمه مشمول ما نمی شود، می گویند که بیمه شما بیمه کارگران ساختمانی است نه چیز دیگر، خودتان قضاوت کنید در این وانفسای گرانی و نبود ساخت و ساز که با آمدن زمستان به طور کامل هم متوقف می شود، ما در روزهای سرد زمستانی چگونه پول گاز و برق را پرداخت کنیم تا لااقل از سرما به خود نلرزیم؟!
کارگر دیگری هم که از شرکت حمیل بود، هم گفت: بالاجبار کار خود را رها کرده و دست زن و بچه ام را گرفته و به روستا رفته ایم، در ابتدای مهر سال جاری پولی در جیب نداشتم که برای دو فرزند دانش آموزم کیف و کفش خریداری کنم، حتی هزینه کتاب های آنان را هم قرض گرفته ام، چرا وزیر دقایقی نماند تا به حرفمان گوش دهد.
صدای ما از سر بدبختی و نداری گاهی بلند می شود، آنان که مدعی اند لحظه ای تأمل می کردند و به حرف های ما که دلشکسته از روند بی توجهی مسئولان هستیم کمی با حوصله گوش می دادند، اگر نمی توانند مشکل ما را حل کنند لااقل گوش شنوایی برای ما می شدند.