فراسوی خبر... یکشنبه ۲۸ خرداد
آرایش کابینه آتی، آزمون خامنه ای و روحانی

منصور امان

میدان بعدی درگیری جناحهای حُکومتی را آیت الله مُوحدی کرمانی، یکی از پایوران ارشد باند ولی فقیه، نشانه گذاری کرده است. او پرونده تعیین ترکیب کابینه آینده را گشود و تیر آغاز فشار هماهنگ از این زاویه را شلیک کرد.

آقای مُحمدعلی مُوحدی کرمانی از طریق بُلندگوی حُکومتی نماز جُمعه به آقای روحانی هُشدار داد: "آنها که در فتنه ۸۸ بودند، نباید راهی در حُکومت داشته باشند." وی سپس خواستار "استفاده از نیروهای جوان" شد.

ترکیب هیات دولت آینده و به بیان روشن تر، چگونگی تقسیم سهم باندهای دستگاه قُدرت در دستگاه بوروکراسی، یک چرخشگاه حساس در تعیین و شناساندن جهت تحولات بعدی در مُناسبات حاکم بر جمهوری اسلامی به شُمار می رود. این امر یک آزمون هم برای آقای روحانی و هم برای آقای خامنه ای در شرایط جدید پس از نمایش انتخابات خواهد بود. موفقیت هر یک در گرفتن سهم بیشتر در این رقابت، وزن واقعی آنها را در توازُن آتی قُدرت به نمایش خواهد گذاشت.

نُکته مُهم در این کشاکش آن است که موضوع روی میز، سهم ویژه "رهبر" نیست. او همچنان بر پایش وزارتخانه ها و سازمانهای دولتی کلیدی در پهنه سیاست خارجی، امنیتی و اجتماعی مُصر است و آن را مُذاکره پذیر نمی داند. فشار باند حاکم - همانگونه که در سُخنان آقای مُوحدی کرمانی پیداست – مُتوجه سهمی است که به جناح رقیب تعلُق می گیرد. آنها تلاش می کنند همچون دور گذشته، با شانتاژ، تهدید و بُحران سازی، رُقبا را ناچار به شکل دادن کابینه ای سازند که کمترین چالش را برای اعمال سُلطه مُوازی "قُدرت حقیقی" داشته باشد.

ترکیب کابینه اول آقای روحانی، آیینه تمام نمای موفقیت این سیاست در عمل است. "کابینه اعتدالی"، مجمعی از مُهره های امنیتی، افراد مدیون یا وفادار به باند حاکم، "مُعتدلانی" که به دلایل گوناگون دست شان زیر ساطور آقای خامنه ای است، بوروکراتهای مُمتنع و در انتها نیروهای "خودی" جناح میانه حُکومت بوده است. سازگار با این آرایش، دولت آقای روحانی فقط در پهنه هایی توانسته کارنامه موفقی داشته باشد که یا با منافع باند حاکم همسویی داشته یا به گونه مُشخص خواست برنامه ای آن بوده است.

با این حال، چگونگی آرایش دولت بعدی در رقابت با باند رقیب تنها آزمونی نیست که آقای روحانی با آن روبرو است. برنده نمایش انتخابات همانگونه که کابینه اش را می چیند، سرنوشت وعده های انتخاباتی اش را نیز روشن می کند. پیامی که او از این طریق ارسال خواهد کرد، بیشتر از هر فاکت بوروکراتیک دیگر خواست و توان وی برای حرکت به سمت برآوردن خواسته هایی را اعلام می کند که وی قول عمل به آنها را به شرکت کنندگان در همایشهای انتخاباتی اش داده است.